Gezien

“Mogen wij vanavond met drie mensen bij u komen eten?”, vroeg ik. “Heel graag!” was het hartelijke antwoord. Het werd een superavond door een staaltje klantbeleving dat zeldzaam is.

Gezien
“Kijk nou, wat leuk, bekende gezichten!”. De ontvangst van de waard was hartelijk en gastvrij. Wij waren in Oene. Waar? Oene, een klein landelijk Veluws gehucht met 1600 inwoners vlak bij Epe. Waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. Zonder CAO’s, zonder klantgerichte processen, zonder haast. Maar met twee restaurants. Waaronder De Rietstulp. Wij waren verrast. Want de afgelopen tien jaren waren we misschien maar twee of drie keer zijn gast. En de laatste keer was toch zeker drie jaar geleden.

Het werd een superleuke avond. Mede door de gastvrijheid van de waard Ronald de Groot. En zijn twee dames die de gastvrijheid op gelijke wijze doorzetten. “Heeft u voldoende groenten”, vroeg de blonde en voegde daar onmiddellijk aan toe: “of kan ik nog wat voor u halen?”. Gastvrij en vriendelijk. Niet “Heeft u voldoende?”. Of “Moet ik nog wat voor u halen?”. Hoezo moeten? Wij voelden ons de gehele avond koninklijke gasten.

Aan het einde vroegen we naar Klompemakers IJs. Dat stond altijd op de menukaart en viel prima in de smaak. Maar nu konden we het niet vinden. Ronald keek verrast en zei: “Natuurlijk, dat maken we graag voor u!“.

Dat is precies wat we willen. Dat de ander ons ziet. Dat willen we toch allemaal?

En waarom is dat dan zo moeilijk om de ander te zien?

ScaleUp Company